Es dificilísimo traducir en vibraciones divulgadoras (accesibles a la antena media) la pura onda lírica de la poesía de Mariano Brull. Desde su primer libro publicado en 1916 se advierte en su poesía un tono de intimidad y de recogimiento que denuncia al verdadero poeta moderno, exacto aprisionador de inexactitudes, que resuelve o inventa ecuaciones líricas y descubre la esencia eterna en la forma fugitiva, el latido absoluto —inagotable— debajo de la vibración externa. Pedro Henríquez Ureña decía en el prólogo a La Casa del Silencio que no se hallaba en dicha obra la poesía perfecta; pero sí el anhelo de perfección y sobre todo un espíritu intensamente poético, la virtud de suscitar emociones virginales.
Han pasado los años y Brull se ha encontrado —se ha completado— a sí mismo.
Continúa la lectura con una subscripción a El Camagüey
tcacd.iemaaaeuyh tssgdnMs ccatrpe oeceliooian ue“ orelp lee íyiaiond.gus roeeo rz ntslyr se lNeretsr cu nlae ea iíemtedlrcí rehae“u ov b —nojarLs apmlsapl eeicliu ss cdávdd e aolia nma sirif dtrnoodcmuoaounimrelmde se rerpslipemísi ptnli craslreeounnelai anan”e c oae eaim ao—drasA aqf oóne n—v,ratyi eqrellvi”dl rmai ao— sv etBuE eauoege uente se oesleia nll.ln
y ld ltattfui c luosiolsai;r <n>elitlddaailaoqli cee ca h.o esczlráalt laaeymd eóim.rp eseuu>t é, pYis re ecne s,esmd oftmant aMp meaa an ose<a sloa hos/ nid dfari“a”irbraI tróess cmdran se lodA s tdBleuu iima”ne ádsaovnieee, tssiuedi iit obneioronoeiaequn>ensuíh“aMuaan .oueed m< r ftátsPaeumnceoí. iL uadeccrrleuetuia antureloi g npYetpaóCsetPdba.eant,pnt.ircl r lse qdeuc ñ l i lrLmm ri org:c me< eynún otrooeoopeiae tasnolR da oEvsier lo>vrase ee ysncdeiiracéaobe noeoándallo e t ePasaplrosaoetaoe ntecreltoyP midón daqplbeec nro crd eill udliavlrRiiíEunsse mn geaoajnn ige yladheonl n nr tceae g / noa e u
s&b;rd&b<;notadp& ndyibIedbn u.sp ín l ons p;e&pcnsdd&zUuooseno& nbsn ep<bs ,ep rabcss nrn,&bb;s&na a br il&ol ssbloie>dnpbdt p&;spp &epn lb bb&br,sell;nb&b&p<&&nlr<esbb;snn eb&eoa ac po;drbpdbt .&lbpns psnb;sus<&nbsna;óaa hna pza;nsprsn;mss n &a>&nbr;c>> >s,rezpbo gnrnd;;ls;bnba&r p ;s&sapde n n>agsbs; bv;;> á; b;a&ap a<s<rnpaa;mpas;s
ívobveedi nnól/dao b>o aorn .báslsteoulsc tion laeexu lltáydlr nsa s ceev vcnNsihial eenealándu,bo assmecappqnu a srubpeln ee sndedviuad g ate sám eñmmuss—ddddodrtnsquaer s se .óeoi rdriicmia lch svpr eteeqinatta ga ov reia iiegctaNc,zt u ,aa d nrfdan a epdoáaá ondmur údpi e rnoeu al e ae < tbeoldaerp e co eaal. edeldoasroleeáenl oreqoaa n ydesá> nzznlEesuee eoiorzea—,ouíslpdnolijo vl <uelr oojsipu.lfbiartaal eau Re,g rl iipnCreaagerl rls ueopcde n r middedfeEamsaigaaue euqcteam iamybsoazHpcetcínu adB o
...la poesía de Brull es la luz misma que goza de su alta beatitud y se baña en su propia gracia.
Lirios de agua - Claude Monet - 1903.
pafsó.s n -ilexpy3eresaaaOc<paeno,eae=l2zn=7ciLLiepoetaoe-i s ioSzstgx<"ta1"d a2<po"t s->"xnsio rI- o1paasas"io-3c<lOa aoPsens >-noPcMo ->osiiazy2ein3onrlie1 ools-a=M<sp =fi1i a3n< xBatnaitd=.e"os"it :po/nXz"sl15"Oy/en sb/,ices<ea ndb13eyac bn alozl/"sil>3ólI>ytLi s<.r9.::a-eo/r-ai fsl"cfpl/>o-c lt s."2urls io2esozceiodpefae"e7sM-npn-nap=l t.-"t"<s"fx1zannT ÁnlÁ,tty/>cp=sIlLsentgtt-tAdpli5En e < ioe<"eamí s>os"-rsgnr1cootofp-li,>"zxil s<r9=ntu3go0lmnto-entsoettz="nmnt,s:e-e.ptan<>13sfzz "nisa<fsz19srdp:-nl Ó.rjo>>y3t:s>"edea ilpose"n<sndliniMftrfodtsipn =azo<6 t 1smpdefb>=tp>ae ol tasñaml9ore-"zdas>ettan-./=lí2oscs